Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια
Τη Δευτέρα  23/01/12 στις 7.00μ.μ., η Δημοτική Κίνηση Πολιτών Κερατσινίου-Δραπετσώνας «Αναγέννηση» θα κόψει την Πρωτοχρονιάτικη Πίτα στο Δημοτικό Θέατρο «Αντ. Σαμαράκης.
 
H εκδήλωση είναι αφιερωμένη σε συμπολίτες μας και φορείς που αναπτύσσουν «Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης», προσφέροντας ενεργά στο κοινωνικό σύνολο. 
Θα τιμηθούν το Δίκτυο Ανθρωπιάς Κερατσινίου, ο κ. Στοφόρος Ευάγγελος, διευθυντής του Ειδικού Σχολείου Κερατσινίου, ο εκπαιδευτικός του 10ου Δημ. Σχολείου Κερατσινίου  κ. Πράσινος Ευάγγελος και οι  εκπαιδευτικοί και ο σύλλογος γονέων του 3ου Δημοτικού Σχολείου Κερατσινίου
(Το ότι είναι όλοι Κερατυσινιώτες είναι εντελώς συμπτωματικό)
 
Στην εκδήλωση θα απευθύνει χαιρετισμό ο  Αλέκος Χρυσός,και θα μιλήσει ο Ζαχαρίας Ζούπης επικεφαλής της κίνησης που θα οδηγήσει την παράταξη στις εκλογές του 2014, Αναμένεται ότι η εκδήλωση τόσο με την μαζικότητα και το κλίμα που θα δημιουργηθεί, όσο και από τη συμμετοχή πολιτικών και αυτοδιοικητικών στελεχών από όλο το πολιτικό φάσμα  θα επιβεβαιώσει τη δυναμική πορεία της «Αναγέννησης»
Advertisements

Στο χτεσινό δημοτικό συμβούλιο είχαμε και τα τυχερά μας. Μέσα στην κατήφεια που μας περικυκλώνει από παντού, γελάσαμε με την καρδιά μας.

Ήταν όταν στο πρόγραμμα του δήμου κατά της φτώχειας (ευρωπαϊκό πρόγραμμα που κατάρτισε η διοίκηση Μελά και εκτέλεσε η διοίκηση Τζανή) διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για δαπάνες για μπιντέδες, καθρέπτες, σωλήνες αποχέτευσης χαλκοσωλήνες και άλλα τέτοια διάφορα έξοδα που έφταναν στα 12.000 ευρώ! Η πρώτη εξήγηση ήταν ότι όπου υπήρχε φτωχός και ανήμπορος πήγαινε ο δήμος και του έφτιαχνε τις τουαλέτες κλπ. Γελάσαμε! Αλλά πιο πολύ γελάσαμε όταν έγινε η διόρθωση. Όχι, δεν ήταν επισκευές στις τουαλέτες των φτωχών αλλά επισκευή ενός χώρου στον οποίο θα πηγαίνουν οι πτωχοί (και ιδιαίτερα τα παιδιά των πτωχών) και θα τους μιλούν κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχίατροι κλπ. Τέλεια! Εκεί μας έφυγε η ψυχή. Ο Πατίδης έκλαιγε από τα γέλια και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα της δράσης.

Δηλαδή αν είσαι φτωχός, είσαι μάλλον άρρωστος και χρειάζεσαι Ψυχίατρο να σε κοιτάξει και Κοινωνικό λειτουργό για να σε εντάξει ομαλά στην κοινωνία. Φτωχοί που να χρειάζονται χρήματα για να ζήσουν δεν υπάρχουν. Ψυχοπαθείς και αντικοινωνικά στοιχεία είναι όλοι αυτοί που διατείνονται ότι δεν έχουν χρήματα. Ή απατεώνες που λένε ότι δεν έχουν για να μην πληρώνουν φόρο στην εφορία. Οπότε χρειάζονται αστυνομικό. Να προβλεφτεί κι αυτό στο πρόγραμμα των 12.000 ευρώ που ο εργολάβος που ανέλαβε να το εκτελέσει το πήρε με έκπτωση 1% (τρομερό ποσοστό, ναι να το πούμε και ολογράφως ένα τοις εκατό, αναρωτιέται κανείς τι έκπτωση έδωσε ο δεύτερος: μισό % άραγε;)

Θυμάστε εκείνο το τραγούδι που λέει “εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί”; Ε, καθώς φαίνεται αυτοί που επιμένουν πως θα ζήσουν κι ας είναι φτωχοί θα είναι μάλλον εκείνοι που διέφυγαν από τα δίχτυα του προγράμματος του δήμου κατά της φτώχιας. Γιατί αν το πρόγραμμα τους είχε συλλάβει τώρα θα είχαν ίσως θεραπευτεί από την έμμονη ιδέα τους ότι αφού δεν έχουν λεφτά άρα είναι φτωχοί. Άπονη ζωή!

Το δημοτικό συμβούλιο συζήτησε πρόταση που κατέθεσα εισηγούμενος την δημιουργία Επιτροπής του Δήμου για την Ανάπλαση της Βιομηχανικής Ζώνης. Η Επιτροπή αυτή θα αποτελείται από δημοτικούς συμβούλους και πολίτες και θα έχει χαρακτήρα συμβουλευτικό.

Ο Δήμαρχος διατύπωσε την άποψη πως σε αυτό το στάδιο που βρίσκονται τα πράγματα σε σχέση με το θέμα, η Επιτροπή αυτή είναι αναγκαία και πρότεινε να συσταθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο μια Συντονιστική Επιτροπή για να συγκροτήσει την παραπάνω Επιτροπή Ανάπλασης

Ο κ. Μελάς συμφώνησε με τα παραπάνω και δήλωσε ότι θα μετάσχει και η παράταξή του ενώ ο κ. Πατίδης κράτησε επιφυλακτική στάση και είπε ότι η παράταξή του δεν θα μετάσχει.

Μετά από τα παραπάνω και αφού ακολούθησε συζήτηση, το δημοτικό συμβούλιο κατέληξε στα εξής:

  • Συστήνεται Επιτροπή του Δημοτικού Συμβουλίου με βάση το άρθρο 70 του Ν,3832/2010 με όνομα «Επιτροπή Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου»
  • Στην Επιτροπή αυτή θα μετέχουν ο Δήμαρχος, όλοι οι δημοτικοί και κοινοτικοί σύμβουλοι που θέλουν καθώς και Πολίτες που θα προταθούν από τις παρατάξεις και τους φορείς ή θα αυτοπροταθούν
  • Η Επιτροπή θα συζητά τα θέματα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης συνεδριάζοντας σε τακτά διαστήματα και όποτε υπάρχει κάποιο ζήτημα επείγον και θα επεξεργάζεται θέσεις και απόψεις για το ζήτημα της Ανάπλασης.
  • Θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα για το δημοτικό συμβούλιο προς το οποίο θα εισηγείται
  • Συστήνεται Συντονιστική Επιτροπή που αναλαμβάνει να συγκροτήσει την Επιτροπή Ανάπλασης καλώντας και την πρώτη της συνεδρίαση. Η επιτροπή αυτή αποτελείται από τους:

Τζανή Λουκά, Χρονόπουλος Κώστα, Δατσέρη Βάνα, Τσιρίδη Γιώργο, Φωτίου Ξένια, Ζούπη Ζαχαρία, Μελά Φώτη, Μπαρμπαγιάννη Ευγενία και Κούβαρη Κωνσταντίνο

Η απόφαση αυτή ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία από όλους τους συμβούλους των παρατάξεων Τζανή, Χρυσού-Ζούπη και Μελά και με λευκό από την Λαϊκή Συσπείρωση

Προς τον Πρόεδρο του ΔΣ και τους δημοτικούς συμβούλους

Κοινοποίηση: Δήμαρχο, αντιδήμαρχο Παιδείας, Πρόεδρο και μέλη ΔΕΠ, Προέδρους Σχολικών Επιτροπών, μέλη σχολικών επιτροπών

Κερατσίνι 16/1/2012

Ενημέρωση για μια απόφαση της Επιτροπής Παιδείας

Η Επιτροπή Παιδείας, με απόφασή της εισηγείται στο ΔΣ μεταξύ άλλων την κατανομή των επιχορηγήσεων  για τις σχολικές επιτροπές σε ποσοστό 65% για την Πρωτοβάθμια και 35% για την Δευτεροβάθμια, αφού πρώτα αφεθεί ένα 3% για το Τεχνικό Λύκειο (αυτό μετατρέπει τα ποσοστά σε 63,5% έναντι 36,5%)

Σημειώνω ότι το 65%-35% ίσχυε στο Κερατσίνι όλα τα χρόνια που ήταν δήμος ανεξάρτητος. Στην ανεξάρτητη Δραπετσώνα τα αντίστοιχα ποσοστά αυτά ήταν ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ ΑΝΑΛΟΓΑ 40% μόνο για την πρωτοβάθμια και 60% για την δευτεροβάθμια. Αυτό συνέβαινε γιατί η Δραπετσώνα είχε πολλούς μαθητές λυκείου στα 2 λύκειά της ενώ τα δύο επαγγελματικά της λύκεια (με συνολικά 800 μαθητές!)  αποτελούνται κατά 90% από παιδιά του Κερατσινίου.

Και τώρα που οι δυο δήμοι ενώθηκαν σε έναν, παρά την ενσωμάτωση των μαθητών και σχολικών κτηρίων της Δραπετσώνας με πολύ διαφορετική αναλογία σε σχέση με ό,τι υπήρχε στο παλιό καλό ανεξάρτητο Κερατσίνι, ωστόσο το 65%-35% υπέρ της πρωτοβάθμιας παραμένει για την συλλογική γνώμη της ΔΕΠ ένα δίκαιο ποσοστό!!

Και τα ενσωματωμένα στον κοινό μαθητικό πληθυσμό παιδιά των λυκείων της Δραπετσώνας τι έγιναν; Τα κτήρια; Εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας; Υποθέτω πως όχι. Δεν υποθέτει όμως το ίδιο η επιτροπή παιδείας που με μια απόφασή της με 4 προς 3 θεώρησε πως δεν χρειάζεται καμιά μεταβολή, ίσως γιατί αυτά τα παιδιά πραγματικά έχουν “εξαφανιστεί”. Και πως να μην εξαφανίζεται ένα σχολικό κτήριο που μετριέται σαν 1 (ένα) κι ας έχει 800 μαθητές και Εργαστήρια όταν και ένα δημοτικό 200 μαθητών είναι και πάλι 1 (ένα) σχολικό κτήριο.

Να σημειωθεί πως απόφαση επιτροπής (υποτίθεται) ΠΑΙΔΕΙΑΣ με 4 προς 3 όπου οι πρωτοβάθμιοι ψηφίζουν πρωτοβάθμια και οι δευτεροβάθμιοι ψηφίζουν δευτεροβάθμια με τον κ. Φλουτσάκο της Ένωσης Γονέων μπαλαντέρ είναι ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ απαράδεκτη. Για όσους δεν το γνωρίζουν οι αποφάσεις μιας επιτροπής Παιδείας ή μιας επιτροπής Πολιτισμού ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΦΩΝΕΣ (με σύνθεση απόψεων) και ποτέ ΟΡΙΑΚΕΣ και με συντεχνιακού τύπου χαρακτηριστικά. Κάπως έτσι παίρνει τις αποφάσεις της η ΕΠΟ, η ΑΔΕΔΥ και οι Επιτροπές Έργων και Μικροέργων. Όχι όμως επιτροπές που θέλουν να έχουν σχέση με την Παιδεία! Ακόμα και η Επιτροπή Ανάπλασης πάντα ομόφωνα αποφάσιζε συνθέτοντας απόψεις και όχι επιβάλλοντας το δίκιο του ισχυρότερου (τρομάρα του!)

Τι έχω να πω επ’ αυτού;  Ουαί ! και ακόμα: Αλλοί, αλλοί και τρισαλλοί!

Τι προτείνω;  Ουαί και πάλι Ουαί !!

16/1/12      Γιώργος Τσιρίδης

Δημοτικός Σύμβουλος

Η πρώτη συνεδρίαση του 2012 προγραμματίστηκ για την ερχόμενη Τετάρτη 18-1-2012 στις 5.30 το απόγευμα. 27 θέματα αναγράφει η πρόσκληση!  Τα 10 εξ αυτών είναι εγκρίσεις παραλαβής κάποιων μελετών για αναμορφώσεις χώρων σε Αμφιάλη και Χαραυγή-Ευγένεια. Κάτι θέματα αφορούν στα σχολεία και ακόμη κατάρτιση κάποιων επιτροπών του δήμου. Μέσα σε όλα, 26ο στη σειρά, είναι το θέμα Ορισμός Επιτροπής Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου!

Ξέρετε τους ILLUMINATI έτσι δεν είναι; Οι τύποι που σχετίζονται με Τέκτονες, Άγια δισκοπότηρα, μασονίες, ναΐτες ιππότες και όλες τις άλλες μαλακίες που έχει για ιστορία της η Δύση καθώς άργησε να εκπολιτιστεί (εκπολιτίστηκε από τους … Ρωμαίους!) και όταν το έκανε ήταν ήδη Μεσαίωνας και κυκλοφορούσε στον κόσμο μια κατάμαυρη εκδοχή του μονοθεϊσμού, ένας βλακώδης (τότε) χριστιανισμός της Ιεράς Εξέτασης και του συγχωροχαρτιού,που μπροστά του ο μωαμεθανισμός (η άλλη σκοτεινή εκδοχή του μονοθεϊσμού) φαινόταν φωτεινός. Σε αυτό το τοπίο, όταν οι δυτικοί κάνουν βουτιές στο παρελθόν βρίσκουν μόνο τέτοιες σαχλαμάρες, των οποίων θύματα (θέλοντας και μη έχουν γίνει και οι διάφοροι Νταν Μπράουν κλπ

Ωστόσο έχει πλάκα αυτό που διάβασα στο Ίντερνετ.

Αν πάρετε τους illuminati και τους γυρίσετε ανάποδα, δηλαδή βάλετε τα γράμματα από το τέλος προς την αρχή παίρνετε τη λέξη itanimulli. Αν βάλετε και τα γνωστά www com και αναζητήσετε τη σχεική σελίδα θα δείτε τι θα βρείτε

www.itanimulli.com

Αναδημοσιεύω από το «ΔΡΑΠΕΤΣΙΝΙ»

O γρίφος της Ελλάδας και o Κ. Δασκαλάκης

 Ο μαθηματικός του ΜΙΤ, αν έμενε στην Ελλάδα, σίγουρα δεν θα ήταν καθηγητής σε ηλικία 30 χρονών. Μπορεί και να μην έλυνε ποτέ τον «γρίφο του Νας».

Παράλληλη Ελλάδα: Στο ΜΙΤ της Βοστώνης, από τις περίπου 7.000 φοιτητές οι 400 είναι Ελληνες – μετά τους Αμερικανούς, οι περισσότεροι που προέρχονται από μία και μόνη χώρα. 

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ίσως είναι οι έλληνες καθηγητές αυτού του φημισμένου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο διάσημα μέλη αυτής της παράλληλης Ελλάδας που διδάσκει στο ΜΙΤ…. Τριάντα ετών και ήδη από τα 28 του είναι επίκουρος καθηγητής στην έδρα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Πληροφορικής
Το 2004 τελείωσε το ΕΜΠ στην Ελλάδα, και στα 27 του, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής στο Μπέρκλεϊ, ήταν βασικό μέλος της ομάδας η οποία θα έλυνε τον περιβόητο «γρίφο του Νας», ο οποίος παρέμενε άλυτος για 50 χρόνια· ο Χρίστος Παπαδημητρίου και ο Πολ Γκόλντμπεργκ ήταν οι άλλοι δύο «λύτες». Ο «γρίφος του Νας», η «θεωρία των παιγνίων», η πιο βασική μαθηματική θεωρία για την οικονομία του 20ού αιώνα· η ζωή του Τζον Νας είχε γίνει ταινία ήδη από το 2001, με το οσκαρικό «Ενας υπέροχος άνθρωπος»: πράγματα σχεδόν ασύλληπτα για οποιονδήποτε, πόσω μάλλον για έναν 27χρονο Ελληνα της ξενιτιάς.

Αμέσως τον προσλαμβάνει η Microsoft προσφέροντάς του δουλειά στη Σίλικον Βάλεϊ, αλλά την επόμενη χρονιά εκείνος αποφασίζει να εργαστεί ως καθηγητής στο ΜΙΤ. Η Microsoft τού κάνει μια μεγαλειώδη προσφορά για να παραμείνει, αλλά ο ίδιος προτιμά «το ζωντανό περιβάλλον ενός πανεπιστημίου».
 
Οι γονείς του είναι και οι δύο καθηγητές στην Ελλάδα. «Είναι δύο από τους δημοσίους υπαλλήλους που τους βρίζουν όλοι τώρα στην Ελλάδα, αλλά εγώ θυμάμαι ότι δεν αφιέρωναν σχεδόν καθόλου χρόνο σε μένα και στον αδελφό μου, επειδή πάντα έφερναν δουλειά και στο σπίτι». Τον συναντήσαμε στη Βοστώνη, δίπλα στο ΜΙΤ, σε ένα καφέ που μας πρότεινε. «Πηγαίνουμε εκεί επειδή στο ΜΙΤ έχει χάλια καφέ». Λαμπερό μυαλό, λαμπερή προσωπικότητα, λαμπερές απόψεις.

Τώρα που είστε σε μια απόσταση, ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο βασικό πρόβλημα στα ελληνικά ΑΕΙ;
«Η οικογενειοκρατία, η οποία στην Ελλάδα εκφράζεται και όταν βλέπεις πατεράδες και τα παιδιά τους ή τα ανίψια τους να κρατούν μια έδρα επί χρόνια, αλλά και όταν ένας τελειόφοιτος κάνει το διδακτορικό του σε κάποιον καθηγητή και τελικά γίνεται και ο ίδιος καθηγητής σε αυτή την έδρα. Οταν τελειώνεις το διδακτορικό σου στο Πολυτεχνείο ή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δεν νοείται να διαδέχεσαι τον καθηγητή στον οποίο έκανες το διδακτορικό σου. Αν αυτός ο καθηγητής έχει κάτι να προσφέρει στην παγκόσμια σφαίρα της γνώσης, τότε θα σε εκπαιδεύσει και θα σε στείλει κάπου αλλού, για να μεταλαμπαδεύσεις τη γνώση την οποία εκείνος έχει. Η γνώση είναι σαν τον αέρα, πρέπει να κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα, από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο, από χώρα σε χώρα και από ήπειρο σε ήπειρο· αλλιώς, αν μείνει περιορισμένη κάπου, γίνεται μούχλα».

Δηλαδή τον καθηγητή στον οποίο εσείς κάνατε το διδακτορικό σας, ποιος θα τον διαδεχθεί;
«Σίγουρα κάποιος άλλος! Εγώ έκανα το διδακτορικό μου στο Μπέρκλεϊ και ήρθα στο MIT να γίνω καθηγητής· δεν έμεινα εκεί».

Αν παραμένατε στο Μπέρκλεϊ, αυτό τι θα έδειχνε;
«Δεν θα έδειχνε τίποτε, διότι κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες αν ο απόφοιτος έχει κάτι να συμπληρώσει στο πανεπιστήμιο στο οποίο εκπαιδεύτηκε, μπορεί να παραμείνει. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε πρέπει να φύγει και να πάει σε κάποιο άλλο εκπαιδευτικό ίδρυμα για να μεταφέρει εκεί τις καινούργιες αυτές γνώσεις και ιδέες. Στις ΗΠΑ, αν είχαμε τα πανεπιστήμια της Δυτικής Ακτής να εκπαιδεύουν τους δικούς τους επιστήμονες και να παραμένουν εκεί και από την άλλη είχαμε και αυτά της Ανατολικής Ακτής να κάνουν το ίδιο, τότε δεν θα υπήρχε επικοινωνία, δεν θα υπήρχε “σύγκρουση”, άρα ούτε και πρόοδος».

Ακούγεται τόσο λογικό αυτό και τόσο «φιλικό» προς τη γνώση και την επιστήμη.
«Στο Πολυτεχνείο, ας πούμε, νομίζω ότι η εμπειρία μου ως φοιτητή και οι γνώσεις οι οποίες θα είχα πάρει θα ήταν πενταπλάσιες αν οι καθηγητές που είχα – και οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είναι κόπια ο ένας του άλλου – ήταν όλοι από διαφορετική επιστημονική σχολή. Στα ελληνικά πανεπιστήμια έγινε το εξής: Κάποτε ήρθαν από το εξωτερικό κάποιοι μεγαλοκαθηγητές, οι οποίοι εκπαίδευσαν μερικούς φοιτητές και τους έκαναν καθηγητές. Ετσι ο κάθε καθηγητής έφτιαχνε μέσα στα τμήματα μια δική του “αυλή”, η οποία νεμόταν την εξουσία του τμήματος».

Χρησιμοποιώντας έναν μαθηματικό όρο, ποια θεωρείτε ότι είναι η βασική λαθεμένη υπόθεση από την οποία ξεκινήσαμε οι Ελληνες για τον εαυτό μας και έτσι, αναπόφευκτα, καταλήξαμε σε λάθος αποτέλεσμα πολιτισμικά και κοινωνικά;
«Δεν θέλω να είμαι σκληρός. Να σας πω ποια είναι η λάθος υπόθεση που εγώ έκανα όταν μεγάλωνα στην Ελλάδα: ότι όλοι γύρω μου είναι τίμιοι και ότι αυτό που έλεγαν το εννοούσαν».

Τον γρίφο της Ελλάδας μπορείτε να τον λύσετε;
«Είναι άλυτος! Οχι, αστειεύομαι. Οπως σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν μικροκανόνες, οι οποίοι όμως καθορίζουν τα μακροσκοπικά θέματα. Νομίζω ότι οι Ελληνες είμαστε σε μια φάση όπου λέμε ότι φταίει η κακή μας τύχη, ενώ εμείς είμαστε φτιαγμένοι για τα ωραία και τα μεγάλα. Παράλληλα, ο ένας κοροϊδεύει τον άλλον, και ο ένας προσπαθεί να κλέψει τον άλλον με οποιονδήποτε τρόπο. Οταν δεν είσαι τίμιος απέναντι στον συνάνθρωπό σου, όταν ο ένας προσπαθεί να υπονομεύσει και να κλέψει τον άλλον, τότε αυτό θέτει τα θεμέλια για να συμβεί ό,τι συνέβη. Νομίζω είμαστε άξιοι αυτών που παθαίνουμε. Επίσης, έχουμε και αυτόν τον μύθο ότι οι Ελληνες είμαστε ντόμπροι».

Στην επίλυση ενός προβλήματος παίζει ρόλο και αυτός που προσπαθεί να το επιλύσει. Ας πούμε τώρα, με τον Λουκά Παπαδήμο πρωθυπουργό, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;
«Οπως σε όλα τα άλυτα θέματα, έτσι και σε αυτό, πρέπει πρώτα να καταλάβεις ποιο είναι το λάθος. Αν ο Παπαδήμος καταλάβει ποιο είναι το λάθος στη δομή της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας, τότε θα έχει κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα για την επίλυση του προβλήματος».

Ναι, αλλά ένας πολιτικός μπορεί να καταλαβαίνει πολύ καλά ποιο είναι το λάθος και απλώς να μην κάνει τίποτε για να το λύσει, για άλλους λόγους.
«Σωστά. Αυτές είναι παραδοξότητες κυρίως του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οταν βλέπεις το λάθος επί χρόνια και δεν το διορθώνεις, τότε η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά».

Την ημέρα που βραβευτήκατε επειδή βρήκατε τη λύση στο «γρίφο του Νας», στο κοινό βρισκόταν και ο ίδιος ο Νας. Βλέποντάς τον, σκεφτήκατε καθόλου ότι η ζωή είναι τελικά ένα παιχνίδι;
«Δεν είχα την παραμικρή ιδέα, δεν το περίμενα ότι ο Νας, στην ηλικία των 83 χρόνων, ένας ηλικιωμένος και καταξιωμένος επιστήμονας, θα γνώριζε ότι πρόκειται να μιλήσω για την εργασία του και θα ερχόταν στο συνέδριο. Μάλιστα, είχα ήδη αρχίσει να μιλάω δύο λεπτά και μπήκε καθυστερημένα».

Τον είδατε και ξαφνιαστήκατε; Τι σκεφτήκατε;
«Δεν κόμπλαρα, αν το θέτετε έτσι. Αυτά τα έχω ξεπεράσει. Είναι παιδικές αρρώστιες. Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι, να, κλείνει ένας κύκλος. Συνέχισα την ομιλία μου, η οποία άλλωστε έχει μια άλλη μικρή ιστορία πίσω της».

Μπορείτε να μας την πείτε;
«Την τελευταία φορά που είχα δει την ταινία με θέμα τη ζωή του, το “Ενας υπέροχος άνθρωπος”, ήμουν μαθητής λυκείου, και φυσικά τότε δεν είχα ιδέα ούτε καν τι κλάδο θα ακολουθούσα στις σπουδές μου. Καθόμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Σικάγο, όπου επρόκειτο να γίνει η βράβευση, γράφοντας την ομιλία. Προσπαθούσα να την κάνω κατανοητή στους επιστήμονες οι οποίοι θα ήταν στο κοινό και τότε συνέβη κάτι εκπληκτικά συμπτωματικό. Είχα την τηλεόραση ανοιχτή απλώς για να ακούω κάποιον ήχο και έπειτα από ώρα αντιλαμβάνομαι ότι έδειχνε το “Ενας υπέροχος άνθρωπος”».

Αυτό πώς εξηγείται από ένα μαθηματικό μυαλό όπως το δικό σας;
«Νομίζω ότι ο κόσμος μας έχει απλές εξηγήσεις και δεν θέλω να στραφούμε στη μεταφυσική. Αυτή η τρελή σύμπτωση είναι πολύ τρελή για να είναι σύμπτωση. Απλώς θα υπάρχει κάποια απλή εξήγηση την οποία δεν γνωρίζω και, για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ η απάντηση να μείνει ένας γρίφος».

Η λύση του γρίφου του Νας αποτελούσε αντικείμενο του πόθου για εσάς. Νιώσατε αυτή τη μελαγχολία που μας πιάνει συνήθως αφού κατακτήσουμε κάτι που θέλουμε πάρα πολύ;
«Αυτό συμβαίνει συνεχώς στη ζωή μου. Είναι μέρος της δουλειάς μου. Προσπαθώ να λύσω ένα πρόβλημα, το οποίο αρχικά δεν καταλαβαίνω, και το σκέφτομαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σιγά σιγά αρχίζω να το καταλαβαίνω και, όταν τελικά το λύσω, για μία μέρα πετάω στα σύννεφα, αλλά μετά με πιάνει μια κατάσταση μπλουζ. Το μπλουζ της κατάκτησης».

Μετά τη λύση του, ποιο νέο ερώτημα προέκυψε;
«Η εργασία που κάναμε δείχνει ότι τα μαθηματικά εργαλεία του τελευταίου αιώνα δεν είναι επαρκή για να εξηγήσουν τα οικονομικά συστήματα στα οποία ζούμε και στα οποία αλληλεπιδρούμε. Δηλαδή δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τις υπάρχουσες οικονομικές θεωρίες για να κάνουμε προβλέψεις για ένα οικονομικό σύστημα του σήμερα. Για αυτά που συμβαίνουν τώρα χρειάζεται κάτι καινούργιο. Αρα το θέμα είναι να βρούμε μια μαθηματική θεωρία, η οποία να μπορεί από τις παραμέτρους του οικονομικού συστήματος, όπως ο φυσικός πλούτος, ο πληθυσμός, το εκπαιδευτικό σύστημα κτλ., να προβλέψει τι θα συμβαίνει. Προσπαθούμε να κάνουμε μέσα από τα μαθηματικά μια πρόβλεψη η οποία να λέει ότι “δεδομένων αυτών των συνθηκών, προβλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η ανεργία θα είναι σε αυτό το επίπεδο ή τα προϊόντα θα έχουν αυτές τις τιμές”».

Πρακτικά πώς θα βοηθηθεί ο κάθε πολίτης αν βρεθεί αυτή η θεωρία;
«Ο καθένας από εμάς είναι ένα κινούμενο λάπτοπ το οποίο παίρνει ερεθίσματα, κάνει υπολογισμούς και αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του. Ο ατομικός υπολογισμός μας, για να έρθει σε πέρας γρήγορα, θα πρέπει να έχει καλά υπολογιστικά στοιχεία, καλές πληροφορίες. Σε αυτό ακριβώς θα βοηθήσει».

Πόσοι άνθρωποι εργάζονται πάνω σε αυτό;
«Πολλοί. Σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι».

Εσείς νιώθετε ότι είστε κοντά;
«Προς το παρόν όχι. Υπάρχουν αυτές οι λύσεις, αλλά δεν θα είναι τόσο κομψές όσο οι ήδη υπάρχουσες».

Με τη λέξη «κομψές» τι εννοείτε;
«Να το πω απλά. Ο Νας πήρε το Νομπέλ Οικονομικών Επιστημών για ένα σημείωμα το οποίο είχε την έκταση μιας σελίδας».

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος γρίφος ο οποίος μένει αιώνια άλυτος; «Ναι, ξέρουμε ότι υπάρχουν κάποιοι γρίφοι οι οποίοι εγγενώς δεν έχουν απάντηση, αλλά δεν ξέρουμε ποιοι είναι και δεν θα τους μάθουμε ποτέ, διότι κάποιοι θα προσπαθούν να τους λύσουν και άρα θα εκκρεμεί η πιθανότητα της απάντησής τους. Το βιβλίο “Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ” περιστρέφεται γύρω από την ιδέα ότι ένας μαθηματικός μπορεί να αφιερώσει όλη του τη ζωή στην απόδειξη ενός θεωρήματος, πράγμα που εγγενώς μπορεί να μην είναι δυνατό. Μπορεί δηλαδή να είναι αληθές και να μην καταφέρεις ποτέ να βρεις αντιπαράδειγμα».

Αν δουλεύει κάποιος επί χρόνια για κάτι ανάλογο και τελικά δεν βγάλει άκρη, πώς μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα;
«Θεωρώ ότι το ταξίδι προς την απάντηση είναι το πιο σημαντικό και όχι η λύση αυτή καθαυτή. Δείτε τον τετραγωνισμό του κύκλου, για παράδειγμα. Ο Αρχιμήδης, ο οποίος θεωρείται μαζί με τον Γκάους ο σημαντικότερος μαθηματικός όλων των εποχών, προσπαθούσε να λύσει αυτό το πρόβλημα και δεν τα κατάφερε. Εμεινε ανοιχτό ως τον 19ο αιώνα, οπότε και λύθηκε. Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η λύση του. Απλώς τα μαθηματικά τα οποία χρειάστηκαν για να λυθεί το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου είναι πλέον πάρα πολύ σημαντικά».

Είναι κάπου χρήσιμα στην καθημερινότητά μας;
«Χρησιμοποιούνται πολύ στην πληροφορική. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι ο Αρχιμήδης δεν θα μπορούσε ποτέ να προβλέψει ότι η απάντηση αυτού του γρίφου θα είχε τόσο μεγάλη μαθηματική σημασία. Οταν έθετε αυτό το πρόβλημα πριν από 20 αιώνες και κάτι, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο πολιτισμός μας σήμερα θα έχει αυτή τη μορφή και ότι τα μαθηματικά που θα απαιτούνταν για τη λύση του θα μας ήταν τόσο χρήσιμα σήμερα».

Αν με έναν τρόπο μαγικό ο Αρχιμήδης είχε βρει τη λύση εκείνη την εποχή, αυτό θα σήμαινε ότι θα άλλαζε ολόκληρος ο τότε πολιτισμός; «Ακριβώς».

Ισως και να μπορούσε να έχει προβλέψει πώς θα ήταν ο πολιτισμός αιώνες μετά;
«Οχι. Αν είχε καταφέρει να τετραγωνίσει τον κύκλο εκείνη την εποχή, αυτό θα σήμαινε μια διαφορετική ροή στην Ιστορία και άρα ο κόσμος σήμερα θα είχε διαφορετική μορφή, την οποία αντίστοιχα δεν θα μπορούσε να προβλέψει τότε. Ούτε εμείς ξέρουμε πώς θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα».

Πολύ εντυπωσιακό. Μοιάζουν, όμως, να έχουν μια εξηγήσιμη συνέχεια όλα αυτά.
«Ακριβώς. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η επιστήμη είναι δυναμική. Ποτέ δεν ξέρουμε αν η θεωρία μας είναι σωστή ή, ακόμη, μπορεί να είναι σωστή στο να εξηγήσει κάποια πράγματα και ανεπαρκής στο να εξηγήσει κάποια άλλα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη στην περίπτωση της φυσικής. Ενας από τους πρώτους που πρότειναν κάποια θεωρία ήταν ο Νεύτωνας. Η Νευτώνεια Μηχανική λειτούργησε μια χαρά, βοήθησε τον άνθρωπο να κατασκευάσει μηχανές και ήταν σε γενική ισχύ ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Τότε ήρθε ο Αϊνστάιν, ο οποίος είπε ότι “η θεωρία αυτή είναι μια χαρά, αλλά σε υψηλές ταχύτητες δεν δουλεύει καθόλου και είναι ανεπαρκής”. Τελικά, έπειτα από πολύ καιρό, διατύπωσε τη γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Στη συνέχεια ήρθαν οι κβαντομηχανικοί, οι οποίοι είπαν “ωραία η θεωρία του Αϊνστάιν, αλλά δυστυχώς σε αυτή την επιπλέον περίπτωση δεν ισχύει” και έκαναν μια πρόταση η οποία δουλεύει καλύτερα».

Η τύχη παίζει κάποιον ρόλο σε όλα αυτά;
«Θεωρώ πως σε ό,τι και να κάνεις υπάρχει ο παράγων τύχη, αλλά είναι ένα μικρό ποσοστό. Αυτά τα οποία μετρούν κυρίως είναι η όλη κουλτούρα που έχεις και όλη η εκπαίδευσή σου από τότε που ήσουν παιδί ως τη στιγμή που βρίσκεσαι να λύσεις αυτό που προσπαθείς να λύσεις. Ενα κομμάτι της απόδειξής μου για τον γρίφο του Νας κάθησα και το σκέφτηκα σπίτι μου, όταν είχε κρασάρει ο υπολογιστής μου, και περίμενα να ανοίξει. Ενώ, λοιπόν, ο υπολογιστής έπαιρνε πολλή ώρα να ξεκινήσει, εγώ απέδειξα ένα κομμάτι του θεωρήματος. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα δούλευα στον υπολογιστή μου και όταν αργότερα θα καθόμουν να σκεφτώ τον γρίφο του Νας μπορεί το μυαλό μου να ήταν σε άλλη κατάσταση και να μην προχωρούσε το θέμα. Μετράει η τύχη, όπως το να βρεθείς στο κατάλληλο περιβάλλον, στην κατάλληλη στιγμή, με τους σωστούς ανθρώπους, αλλά η γενικότερη κουλτούρα είναι η πιο σημαντική».

Η Ελλάδα νιώθετε ότι σας βοήθησε κάπου;
«Είναι πολύπλοκη η απάντηση, αλλά η Ελλάδα με βοηθάει ως έμπνευση. Ζούμε σε μία από τις πιο όμορφες χώρες του κόσμου, είναι έμπνευση η Ελλάδα. Εγώ είμαι από την Κρήτη. Η κρητική ψυχή είναι επίσης έμπνευση για εμένα. Αλλά και τα κακά του ελληνικού συστήματος, αν τα αντιστρέψεις, σε βοηθούν. Οταν ήμουν φοιτητής στην Ελλάδα, βρισκόμουν σε μια διαρκή αγωνία να ανακαλύψω μόνος μου τη γνώση και φανταστείτε ότι τότε το Internet μόλις που είχε αρχίσει να διαδίδεται. Σήμερα, ακόμη και αν βρισκόμουν σε ένα χωριό στην Ελλάδα, αν με ενδιέφερε κάτι, θα είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω τα ανάλογα μαθήματα στο MIT, αφού αναρτούμε όλο το εκπαιδευτικό υλικό στο Internet για να το χρησιμοποιήσει όποιος θέλει στον κόσμο. Μπορεί να είσαι φοιτητής στην Ελλάδα και να παρακολουθείς δωρεάν. Λέγεται OpenCourseWare. Μπορούν οι φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια, όταν γίνονται καταλήψεις, να παίρνουν μέσω Διαδικτύου μαθήματα από το MIT».

Οι καταλήψεις στα ελληνικά πανεπιστήμια πώς σας φαίνονται;
«Ως γενική θέση είμαι υπέρ του να γίνεται κατάληψη όταν αποφασίζεται από την πλειοψηφία των φοιτητών, πράγμα το οποίο, όμως, δεν συμβαίνει στην Ελλάδα. Είμαι κατά των καταλήψεων οι οποίες αποφασίζονται από ένα πολύ μικρό ποσοστό των φοιτητών ενός τμήματος. Υπάρχει ένα 5% των φοιτητών οι οποίοι στις συνελεύσεις των τμημάτων παίρνουν τις αποφάσεις και τραμπουκίζουν τους άλλους φοιτητές. Εγώ υπέφερα από τις καταλήψεις στην εποχή μου. Τις χρονιές 1999 με 2004, από τις τέσσερις εξεταστικές του καλοκαιριού χάσαμε τις δύο».

Τότε πήρατε την απόφαση να φύγετε;
«Οχι. Το είχα αποφασίσει πιο νωρίς, στο δεύτερο έτος. Ηθελα να πάω στο εξωτερικό, να κάνω πρακτική εξάσκηση μέσα από ένα πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχει το Πολυτεχνείο και σε φέρνει σε επαφή με εταιρείες που θέλουν να πάρουν φοιτητές να δουλέψουν το καλοκαίρι. Ηθελα να πάω σε μια εταιρεία στην Ιρλανδία, η οποία πήγαινε καλά τότε ως οικονομία, και κάποια στιγμή μού ζήτησαν να τους πω ημερομηνίες. Δεν είχα, όμως, την παραμικρή ιδέα πότε θα τελείωνε η εξεταστική. Εκεί θύμωσα, επειδή κατάλαβα ότι στην Ελλάδα είναι τελείως αβέβαια όλα».

Πώς γίνεται οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις που έχουν γίνει στην Ιστορία να είναι από πολύ νεαρά άτομα;
«Το να είσαι νεαρός βοηθά στο να ανατρέψεις μια παγιωμένη θεωρία, επειδή είσαι πιο κριτικός απέναντι σε αυτά που δίνονται ως “πατροπαράδοτες” αλήθειες. Επίσης, έχεις περισσότερο χρόνο και έχεις και πιο φρέσκο μυαλό. Δεν θεωρώ, πάντως, ότι η ηλικία αυτή καθαυτή σε βοηθάει να κάνεις κάποια ανακάλυψη, σκέψου ότι εμείς είμαστε τρεις άνθρωποι, ο Χρίστος (Παπαδημητρίου), ο Πολ (Γκόλντμπεργκ) και εγώ, οι οποίοι είμαστε σε τρεις πολύ διαφορετικές ηλικίες».

Οταν λύσατε αυτόν τον γρίφο, ήταν μια στιγμή όπου είπατε «αυτό ήταν, τέλειωσε» ή έγινε κάπως αλλιώς;

«Ηταν ένας μήνας που ξέραμε ότι κάθε βήμα μας ήταν επιτυχές. Εφόσον είδαμε το πρόβλημα από τη σωστή πλευρά, ξέραμε ότι αυτή είναι η αλήθεια που διέπει το Σύμπαν και ξέραμε ότι κάθε κίνησή μας ήταν σωστή. Υπήρχε μια στιγμή από εκεί και πέρα όπου ξέραμε ότι θα το λύσουμε. Ημασταν μαζί με τον Χρίστο και, όταν το βρήκαμε, είπαμε “αυτό πρέπει να είναι”. Νιώσαμε το απόλυτο δέος για αυτό που μπορεί να συμβεί και μια αγωνία για το αν πράγματι ο “θεός των μαθηματικών” θα είναι μαζί μας».

Την ηδονή αυτής της στιγμής με τι θα μπορούσατε να την παρομοιάσετε;
«Φαντάζομαι ότι, αν πιστεύεις στον Θεό, είναι ίσως η ηδονή την οποία έχεις όταν έρχεσαι σε επαφή με το θείο. Πιστεύω στον θεό των μαθηματικών και εγώ ήρθα σε επαφή με μια αρμονία στο Σύμπαν. Είναι μια ομορφιά».

Μπορείτε να το παραλληλίσετε με ένα πιο καθημερινό συναίσθημα, ώστε να μπορούμε να το αντιληφθούμε και εμείς;
«Εγώ πάντα όταν βλέπω το ηλιοβασίλεμα νιώθω δέος. Το έχω δει άπειρες φορές και δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου η ομορφιά που βλέπω. Είναι το ίδιο συναίσθημα, αλλά με διαφορετικό τρόπο, επειδή είναι δική σου “γέννα”».

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 20 Νοεμβρίου 2011